The Naked and Famous @ Botanique

Nu ze Nieuw-Zeeland zijn ontgroeid en reeds een eerste award beet hebben in de UK, werd het voor The Naked and Famous hoog tijd ook eens een bezoekje te brengen aan België. In een kleine, gezellige en uitverkochte Botanique, gaven Alisa & co het beste van zichzelf. Een ongewone zaal voor deze ongewone groep, die in hun thuisland ondertussen veel groters gewoon zijn. Zo vroeg Thom, de ‘cynische’ zanger van de groep, zich tijdens het concert nog af waar ze juist waren terecht gekomen, in één of andere plantentuin?!

Toen ik de Botanique binnen kwam had ik het gevoel een museum binnen te wandelen, al was dat gevoel alweer snel weg toen ik het wat alternatieve(re) volk in groepjes op de vloer zag zitten of tegen de muren zag hangen. Omdat ik me via de manager van de groep (Paul McKessar) op de band’s guestlist wist te plaatsen, meldde ik me aan aan de kassa, waar ik een gratis ticket kreeg om de zaal te betreden. De Rotonde, een klein, gezellig zaaltje dat reeds voor de helft was ingepalmd door het podium zelf. Het had een donkere koepel dat als hoog plafond fungeerde, en waaraan een discobal hing, wat een zeer leuk sfeer bracht. Er was plaats voor zo’n 250 toeschouwers. Het leek net alsof ze in mijn woonkamer speelden.

Na een geslaagd vooroptreden van de Nederlandse groep, A Polaroid View, dat eerder op de avond slachtoffer was van diefstal in het welvarende Brussel-Noord, was het de beurt aan The Naked and Famous. Zonder echt kennis te maken met hun fans, begon men achtereenvolgens met “All of This” en “Punching in a dream”, meteen twee van hun meest bekende nummers. Na deze nummers deed Alisa dan toch een soort van poging het publiek te bedanken. Ze deed dit heel erg stil en ‘schattig’, maar zonder echt het publiek aan te kijken, en zonder al te veel enthousiasme.

“Spank” en “The Sun” vond ikzelf wat minder, maar met “The Source”, “Bells” and “Frayed”, kwamen ze terug op kruissnelheid. Ook de rest van het aanwezige publiek was niet zo uitbundig bij deze nummers. Hierna was het tijd voor “No Way”, één van de hoogtepunten van de avond. Het nummer brak het concert een beetje, en gaf een wat nieuwe dimensie aan de avond. Tegelijk is het nummer op zich ook heel speciaal. Er wordt afgewisseld van rustige (kippenvel-)muziek naar stevige rock, of zoals elders vermeld: “stadionrock met Coldplayachtige proporties”. Ze werden The Sound of 2011 genoemd, ze worden vergeleken met MGMT, en –zoals hier– soms ook met Coldplay. Hier zit toekomst in!

Over “Jilted Lovers” valt niet veel te zeggen, dit was ook weer niet zo mijn ding. U kan het al raden, deze werd op zijn beurt dan weer gevolgd door twee kanjers, “Girls Like You” en hun meest bekende nummer en piek van de avond, “Young Blood”. Hierna trok de groep naar de coulissen en was het jammer genoeg reeds tijd voor de bisnummers, met een zeer geslaagde “Eyes” en een einde in mineur, namelijk “A Wolf In Geek’s Clothing”. Over het algemeen vond ik dat er net iets te weinig interactie was met het publiek, op enkele “Thank You”-s van Alisa na, en een woordje van Thom over de Botanique en juist na de mini-break. Hoewel ze hun nummers vol overgave spelen, bleven de fans een beetje op hun honger zitten doordat ze te weinig aandacht gaven aan hun publiek. Het was net alsof ze in hun ‘repetitiekot’ speelden, waaruit onder meer blijkt dat de groep nog aan ervaring zal moeten winnen om een vaste waarde worden, maar ze zijn op goede weg…

Na het concert kocht ik nog snel even een t-shirt van de groep, aangezien hun manager mij dat gevraagd had te doen als wederdienst…

Be Sociable, Share!

•