Crystal Castles (II)

Op het eerste zicht lijkt dit misschien een vreemd album, en ik moet toegeven het is een aparte soort muziek!
Het eerste album van crystal castles is tot nu toe mijn favoriete album, terwijl sommige liedjes me eerst helemaal niet aanspraken vond ik het grotere deel van het album geweldig!

Hun muziek klinkt misschien ruw en hard maar als je goed luistert ( en goede speakers hebt !! ) zal je merken dat de muziek heel complex en melodieus is. In het eerste album liep de sound over het algemeen gelijk, met het voorlaatste liedje als uitzondering.

Tell Me What To Swallow is het volledige tegenovergestelde van de rest van het album, het is zeer zacht en er wordt vooral gebruik gemaakt van zang en gitaar. Dit is een van de sterke kanten aan crystal castles, je weet nooit wat te verwachten en elk liedje zorgt voor een volledig nieuwe muzikale, instrumentale en emotionele ervaring.

De oorspronkelijke release van het album was voorzien begin juni, ik was uiteraard bij verrast toen het enkele dagen geleden al beschikbaar was! Ik wist niet wat te verwachten, één liedje kende ik blijkbaar al, Baptism meer specifiek de Optimus Prime remix stond al een tijdje in mijn playlist. Toen ik het album luisterde viel meteen op dat de sound hetzelfde gebleven was, de twee kanten van de muziek zijn echter meer gescheiden. Het overgrote deel van het album, Celestica, Suffocation en Empathy zijn zacht terwijl Fainting Spells en Doe Deer die geflipte hyperactieve kant van crystal castles toont. Net zoals in het vorige album zijn er weer een aantal liedjes bv. Doe Deer, waar ik niet meteen fan van ben, ik vind ze net iets te zwaar maar hopelijk wennen ze nog.

Ik ben alvast absolute fan, dit album gaat nog veel gedraaid worden!!